Posted on Leave a comment

Mehmet en Mahraj

Mehmet en Mahraj

Enkele tientallen jaren geleden leefde er in Algerije in het bergdorpje  Beni Yeni, een jongetje dat Mehmet heette.

Mehmet was een jongetje van 8 jaar en groeide op in een typische berber familie waarin de grootste rijkdom van de familie bestond uit Mehmet, zijn 3 broers en zijn 7 zussen.

De familie had niet veel bezittingen buiten de 5 geiten een klein stukje land dat net genoeg opleverde om met de familie van te kunnen leven, en een hond.

Mehmet werd als enige ( en tevens jongste lid van de familie ) gezien als een intelligent jongetje.

Vaak als hij in gesprek was met zijn ouders of broers en zussen, maakt hij als klein kind reeds opmerkingen die men alleen van volwassenen verwachte.

Geen enkele van de kinderen was ooit naar school geweest en ze leefden allemaal het eenvoudige leven in Beni Yeni dat al honderden jaren zo bestond.

De ouders van Mehmet hadden besloten dat Mehmet naar school zou moeten gaan, wat niet eenvoudig was want de dichtstbijzijnde school lag op anderhalf uur lopen van het bergdorp.

Toch waren de ouders vastberaden dat Mehmet naar school zou gaan en zo gebeurde het ook.

De eerste paar keer dat Mehmet naar school moest, werd hij vergezeld door zijn oudste broer en na een paar keer wist hij alleen de weg wel te vinden en in het  vervolg ging hij dan ook alleen naar school.

Thuisgekomen vertelde hij zijn ouders en broers en zussen over wat hij gedaan had op school. Hij leerde er lezen en schrijven, wat niemand in de familie kon. Ook rekenen en aardrijkskunde. De familie vond het eigenlijk maar een beetje raar, want wat heb je nu aan aardrijkskunde en waarom moest je kunnen rekenen.

Belangrijker was het om te weten welke groenten je moest planten om op tijd te kunnen oogsten en hoe je een geit moest slachten en hoe je het vlees het beste kunt bewaren en wat je allemaal met de melk kunt doen.

Ook al gaf zijn famile er niets om, Mehmet leerde graag en ging graag naar school, waar hij al snel nieuwe vriendjes had.

Op een dag werd en ‘in de familie’ een geitje geboren. Het diertje was vanaf de eerste minuut al bijzonder in de ogen van Mehmet, die bij de geboorte aanwezig was geweest.

“Papa, mag ik hem hebben?”, smeekte Mehmet zijn vader. Omdat Mehmet de jongste was streek Mehmet’s vader over zijn hart en zei: ”Ok je mag hem hebben, maar je moet er goed voor zorgen.”

Mehmet was maar wat in zijn nopjes met zijn geitje en noemde het geitje “Mahraj”, wat zoiets als grappenmaker betekende.

Elke dag zorgde Mehmet voor Mahraj, gaf hem te eten en gaf hem elke dag een beetje extra melk, wat eigenlijk niet mocht van zijn vader, maar ja, het was nu eenmaal zijn favoriet.

Mahraj maakte de gekste sprongetjes en mekkerde met een heel apart geluid, dat direct door iedereen te herkennen was. Ook Mahraj had als favoriete verzorger Mehmet, wat niet te verwonderen was natuurlijk.

Soms kwam Mahraj even binnen kijken met zijn kop net voorbij de deur om te zien waar Mehmet was, maar hij mocht natuurlijk niet binnen in huis komen.

Na de zomer vakantie waarin Mahraj geboren was, moest Mehmet weer naar school en Mehmet die gewoonlijk in de weide vlak bij het huis liep, achtervolgde Mehmet toen hij naar school liep.

De vader van Mehmet liep achter hem aan en haalde Mahraj terug naar huis. Enige tijd later was Mahraj verdwenen. Toen Mehmet in de namiddag naar huis kwam, liep Mahraj vrolijk etend en springend naast hem.

“Mahraj is mij gevolgd, helemaal naar school,” Vertelde Mehmet aan zijn ouders die erg verbaasd waren.



Mahraj moet wel thuisblijven terwijl jij naar school gaat zeiden zijn ouders en de volgende dag hielden ze Mahrai vast tot Mehmet uit het zicht verdwenen was. Daarna lieten ze hem los in de wei en enige tijd later was Mahraj weer verdwenen. Dit gebeurde zo enkele dagen en elke dag kwam Mehmet met mahraj uit school naar huis, wat zijn ouders bleef verbazen. Het leek wel een hond, deze geit die zo trouw zijn baasje volgde.

Inmiddels was Mehmet 12 jaar geworden en de volgende dag was de trouwdag van zijn zus Fatma.

De familie van Fatma en haar aanstaande man waren overeengekomen dat het bruiloftsfeest bij Mehmet thuis gehouden zou worden omdat de man van Fatma ver weg woonde.

Alle voorbereidingen waren getroffen om een vrolijk feest te houden, zoals de kleding die speciaal voor deze gelegenheid gemaakt werd, het eten en het drinken werd in overvloed klaargezet voor deze ene keer.

Iedereen was in een opperbest humeur, behalve Mehmet.

Mehmet was namelijk Mahraj kwijt. Overal had hij al gezocht in en om het huis, in de weide, verderop de berg op, nergens was Mahraj. Triest en vertwijfeld ging hij naar zijn vader om te vertellen dat Mahraj kwijt was. “Die komt wel terecht” zei zijn vader, mischien is hij alleen naar jouw school gelopen, “we zullen wel zien”. “Ga maar buiten spelen want nu heb ik het te druk met de voorbereidingen voor de bruiloft van morgen.“

De volgende dag was de bruilofte en het was een reuze gezellig feest voor iedereen, behalve voor Mehmet.

Mehmet die de hele dag had lopen zoeken naar Mahraj, kon hem nergens vinden, hij was zelfs al tot aan school gelopen, maar geen Mahraj.

Tijdens de bruiloft mocht hij zijn ouders niet lastig vallen want die hadden het te druk met feesten.

De dag na de bruiloft zei Mehmet’s vader. “ik zal eens helpen zoeken” en samen met Mehmet zochten ze de hele omgeving af, terwijl zijn vader hem af en toe met een medelijdende blik aankeek.

“Misschien is hij van de berg gevallen of aangevallen door een wild dier,” Zei de vader van Mehmet.

“Ik weet het ook niet meer maar we moeten naar huis.”

Vanaf die dag ging Mehmet alleen naar school zonder Mahraj.

Het heeft nog vele jaren geduurd eer Mehmet in de gaten kreeg, waar Mahraj, een dag voor de bruiloft van Fatma, gebleven was.

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments