Posted on Leave a comment

105 – Het

ogen het
ogen

Het                                                     

Een verhaal door Dre Welsuit

Ze was 26 jaar, een zelfstandige vrouw die de wereld aankon.

Vol zelfvertrouwen en met een goede opleiding in de ICT. Ze ging zelfstandig wonen in een huisje helemaal ‘op de buiten’ zoals dat heet, in de buurt van Hoofdplaat (zeeuwse uitspraak: ‘doe-ùf-plaotù) in Zeeland of zoals de inwoners de plaats zelf noemen, ’t durp’.

Ze had het huisje gekocht omdat ze graag genoot van de stilte en omdat ze slechts enkele tientallen meters hoefde te lopen en de dijk over te gaan om aan de rand van de Westerschelde te kunnen vertoeven.

Druk was het geweest om het huisje aan te passen aan haar eigen wensen want voorheen had er een oud echtpaar in gewoond en die hadden de laatste 10 jaar niet veel meer aan opknappen van de woning gedaan.

Een van de grote voordelen die het huisje had, was de niet al te grote tuin achter het huisje waar ze bloemen kon kweken en ze had een stukje gereserveerd om zelf groenten zoals bonen, tomaten en sla te kweken.

hand

Nadat ze een paar dagen in het huisje gewoond had, die dagen regende het nogal, gebeurde er ’s nacht iets vreemds. Enkele nachten na elkaar hoorde ze een vreemd geluid en ze wist niet waar het vandaan kwam. Het geluid leek een beetje op het schuren van takken tegen het raam van een huis maar dat kon het niet zijn want er stond geen boom vlak bij het huisje. Door de regen kon ze niet goed plaatsen wat ze hoorde en omdat het geluid na enkele minuten ophield, viel ze weer in slaap en de volgende dag schonk ze er geen aandacht meer aan.

Toen het weer verbeterde en het windstil was werd ze ’s nachts opnieuw wakker van het geluid.

Ze ging uit bed en liep de woning door maar beneden was niets vreemds te horen of te zien.

Daarna ging ze weer slapen en de volgende dag onderzocht ze de woning grondig om te zien of ze de herkomst van het geluid kon vinden, echter zonder resultaat.

De daarop volgende nacht hoorde ze het geluid weer, sprong  uit bed in ging op de gang staan luisteren om te horen waar het geluid vandaan kwam.

Ze liep naar beneden deed de voordeur open en keek met de zaklamp in de tuin maar er was niets te vinden. Ze liet de voordeur open en ging terug naar boven en toch meende ze het geluid nog steeds te horen en boven aangekomen dacht ze dat het dat het geluid wel eens van de zolder kon komen.

Ze had tot dan niet veel aandacht aan de zolder geschonken omdat ze het druk genoeg had met het opknappen van het huisje. Ze had voor de koop slecht een blik op de vliering geworpen en die was helemaal leeg op een enkele oude dekenkist na.

In de veronderstelling dat het wel eens muizen konden zijn liep ze eerst naar beneden om de mattenklopper en hiermee gewapend klom ze de ladder op naar de vliering.

In de ene hand het zaklicht want er was geen licht boven en in de andere hand de mattenklopper. Ze was hoegenaamd niet bang uitgevallen. Inmiddels nieuwsgierig geworden of er in de dekenkist nog iets zou zitten, liep ze erop af en deed het deksel open.

In de kist stond alleen een kruik waarin in vroeger jaren zelfgemaakte drank bewaard werd. Terwijl ze in de kist keek, schrok ze erg van de kruik, die leek te bewegen. Verdorie dacht ze, dáár zit die muis waarschijnlijk in.

Behoedzaam deed ze de kurk van de kruik en toen ze probeerde er in te kijken kwam er ineens een soort wervelwind uit de kruik gevlogen.

Het was geen object, geen dier, geen mens maar het was een zwart  iets dat een mix leek tussen een stofwolk en een soort gelei.

‘Het’ draaide in het rond en nam allerlei verschillende vormen aan in luttele seconden. Plotseling leek het of een paar ogen haar recht aankeken, waarop ze ter verdediging van zichzelf, de mattenklopper boven haar hoofd hield.

Maar ze hoefde zich niet te verdedigen want in een zucht verplaatste ‘het’ zich naar het trapgat van de vliering, verdween erdoor en rolde of ‘vloog’ de trap af  recht door de nog openstaande voordeur naar buiten.

Vlug liep ze naar beneden en sloot de voordeur. Wat kan het geweest zijn? Niemand die ze het verhaal vertelde, als men het al geloofde, had enig idee en zijzelf die het meegemaakt had, ook niet.

De volgende dag heeft ze de dekenkist buiten in de tuin verbrand en daarna heeft ze het geluid ’s nacht nooit meer gehoord.

trap
0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments