Posted on Leave a comment

207 – De Ring

trouwringen

De ring

Een anekdote door Dre Welsuit.

De ringen

Ze gingen trouwen. Het was een prachtige dag in juni het jaar 1990 ook voor

Sjaan en Izaak, zoals ze officiëel heetten maar niemand die ze ooit zo noemde.

Voor familie, vrienden en bekenden waren het Jaône en Sakke.

Jaône en Sakke hadden besloten te gaan trouwen in het dorpje Nieuwvliet, waar ze allebei sinds hun geboorte woonden.

Jaône werkte in een souvenierwinkeltje in het bekende kustdorpje en Sakke werkte in de haven van Terneuzen op een sleepboot.

Na een verkering van zo’n jaar of vijf, was Sakke op zijn knie gegaan en had Jaône ten huwelijk gevraagd, op een avond in mei, aan het strand bij een ondergaande zon, een plaatje zoals men vaak ziet op een ansichtkaart.

Jaône had verheugd en dol enthousiast toegestemd om in het huwelijk te treden met Sakke en de afgelopen weken waren de voorbereidingen getroffen voor het huwelijksfeest.



Baby slaapgeheimen, oplossingen voor vermoeide ouders

De trouwjurk natuurlijk moest er schitterend uitzien, het eten en drinken voor de familie en gasten moest overvloedig zijn en er was een bandje ingehuurd om de avond van het huwelijk op een plezierige en aangename wijze door te kunnen brengen.

Vanzelfsprekend werden ook de trouwringen niet vergeten. Wel duur, maar trots hadden ze twee gouden ringen besteld met de inscriptie ‘Izaak en Sjaan 14-06-1990’, een datum die ze beiden nooit meer zouden vergeten natuurlijk en bovendien waren er in de binnenkant van de ring 2 hartjes gegraveerd die in elkaar grepen als twee verbonden ringen.

Na afloop van het huwelijksfeest, ontsnapten Jaône en Sakke aan de drukte van vrienden en familie en maakten nog een wandeling over het strand bij Nieuwvliet, aan de rand van het water, waardoor ze vermoeid als ze waren, helemaal tot rust kwamen alvorens naar hun nieuwe woning te gaan om daar de eerste huwelijksnacht door te brengen, uiteraard pas nadat Sakke Jaône over de drempel van de woning had gedragen, zoals dat zeker in die tijd nog gebruikelijk was.

Waar is de ring?

De volgende ochtend aan het ontbijt, keek Jaône naar de handen van Sakke en zag dat zijn ring niet om zijn vinger zat.

“Waar is je ring gebleven en waarom heb je die afgedaan?” vroeg Jaône met enige verbazing aan Sakke. Sakke keek naar zijn hand waar de ring aan gezeten had en constateerde dat deze er niet meer was. Hij had hem niet afgedaan voor zover hijzelf wist en hij had ook geen idee waar de ring gebleven was. Er werd overal in en om het huis gezocht, de horecazaak waar getrouwd was werd gebeld met het verzoek om te zoeken naar de ring. Ook in de kerk werd gezocht en Jaône en Sakke waren zoekend naar het strand gelopen om te zien of de ring misschien in het zand gevallen was.

Nergens, maar dan ook nergens was de ring te bekennen.

De eerste dag na het huwelijk had Jaône dan ook huilend doorgebracht om het verlies van hun mooie en dure trouwring.

Na het verhaal aangehoord te hebben, boden de ouders van Jaône aan om voor hun een nieuwe trouwring te kopen maar hier wilde Jaône niets van weten. Het was immers niet dezelfde ring.

Het leven ging door en na enige tijd kwam er een eerste kindje bij Jaône en Sakke, een jongetje en twee jaar later kwam daar nog een meisje bij. Ondanks het verlies van de ring bleek het toch om een ‘koningshuwelijk’ te gaan.

Uiteraard hadden Jaône en Sakke hun ups en downs zoals dat in ieder huwelijk gebeurd, maar over het algemeen voelden beiden zich toch wel heel gelukkig met elkaar en met de kinderen.

Hobby’s

Jaône had naast het werk in het winkeltje en het huishouden, als hobby kantklossen, een vaardigheid die in de middeleeuwen als een ambacht werd uitgeoefend en waarvoor men behoorlijk wat doorzettingsvermogen en creativiteit nodig had, om daarmee de mooiste kanten kleedjes te maken.

Sakke had naast zijn werk op de sleepboot als enige hobby voetbal. Het was niet altijd makkelijk om mee te doen want Sakke werkte in een ploegensysteem op de Westerschelde en kon niet altijd trainen of met de ploeg de wedstrijden meedoen, omdat hij op verschillende tijden moest werken. Dat vond iedereen wel jammer omdat Sakke goed kon voetballen, maar ja, men moet nu eenmaal ook als voetbalploeg, roeien met de riemen die men heeft.

Opa en Oma

Na twintig jaar huwelijk kwam het eerste kleinkind. Wat waren Jaône en Sakke daar blij mee en al spoedig volgden en nog drie kindjes die natuurlijk volgens Jaône en Sakke de liefste kindertjes van de wereld waren, dat spreekt vanzelf.

Dan was de dag aangebroken van het vijfentwintig jarig huwelijk van Jaône en Sakke.



De man van je dromen krijgen

Familie en vrienden werden uitgenodigd op het huwlijksfeest en zoals gebruikelijk bij dit soort feesten werd een copieuze maaltijd aan de gasten voorgezet.

Voor de maaltijd hadden enkele familieleden en vrienden die bij elkaar in een groepje stonden, nog wat gespot met het verlies van de ring, maar omdat het familie en vrienden waren, werd de spot wel begrepen en gewaardeerd en werd er wat afgelachen om het voorval van vijfentwintig jaar geleden. De collega’s van de sleepboot hadden een mooie ‘nieuwe’ ring gemaakt voor Sakke, in de vorm van een reddingsboei en mét inscriptie ‘Izaak en Sjaan 14-06-1990’.

De maaltijd

Er werd volop gebabbeld en gelachen tijdens de maaltijd waar op het menu onder andere kabeljauw stond, een vissoort die in de Westerschelde en in de Noordzee frequent gevangen werd.

Jaône had net een volle hap kabeljauw genomen toen ze plotseling een kreet slaakte. “Auw!” riep ze keihard door het zaaltje waar ze zaten te eten. Met een pijnlijk vertrokken gezicht haalde ze het harde stukje uit haar mond, waar ze zojuist op gebeten had.

Met verbazing zei ze terwijl ze uiteraard de aandacht had van allen die aanwezig waren op het feestje:”het is een ring!”

Met een servetje werd de ring schoongemaakt en niemand kon zijn eigen oren en ogen geloven toen Jaône de inscriptie voorlas die in de ring stond, er stond namelijk ‘Izaak en Sjaan 14-06-1990’. En er waren twee hartjes in gegraveerd die in elkaar grepen.

Hoe is het mogelijk! Het was de ring die Sakke vijfentwintig jaar geleden kwijtgeraakt was.



Liefdesverdriet

Omdat de vingers van Sakke in de loop der tijd een beetje dikker geworden waren, paste de ring niet meer en Jaône borg de ring daarom zorgvuldig op in haar tasje. Daags daarna werd de ring in een glazen vitrinekastje op de schouw in de woonkamer geplaatst, op een fluwelen ondergrond, waar hij nu nog steeds staat.

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments