Posted on Leave a comment

111 – De verschijning

De verschijning

Een verhaal van Dre Welsuit

Het was een warme avond in Cadzand. Hartje zomer, strandweer, geen wind, wat wil iemand nog meer op zo’n avond?

Xander was met 2 vrienden met vakantie in West Zeeuws Vlaanderen in Zeeland en verbleef in een tentje samen met Wim en Gert op camping ‘de vogelvrije’, een jongerencamping vlakbij het Noordzee strand.

De drie jongens waren al een paar dagen aan het feesten en aan het rondkijken op het strand naar mooie meiden, aten lekker fastfood en dronken geregeld een biertje.

Xander was een jongen van 18 jaar, zag er goed uit met zijn blauwe ogen en blonde haren en had meestal wel succes bij de meisjes.

Die avond in Cadzand waren ze naar discotheek ‘Jopi’ gegaan en hadden een paar biertjes gedronken, toen Xander zijn oog liet vallen op een meisje dat helemaal alleen leek te zijn en dat af en toe op de dansvloer ging om daar helemaal voor zichzelf te dansen.

Het meisje zag er goed uit en Xander had zijn vrienden Wim en Gert al een elleboogje gegeven met de mededeling dat hij haar wel eens zou willen versieren.

Aanvankelijk leek het meisje iets afstandelijks te hebben en niet geinteresseerd in jongens maar nadat Xander ook enige keren op de dansvloer gestaan had en zijn beste ‘moves’ had laten zien, raakten ze in gesprek.

Xander zei dat hij haar een leuk meisje vond en dat hij graag eens met haar zou willen praten.

Ze liepen naar buiten omdat een gesprek binnen, wegens de harde muziek niet mogelijk was en gingen zitten op het muurtje, voor de discotheek.

“Hé eh…. hoe heet jij eigenlijk?” , vroeg Xander.

“Ik ben Nathalie” zei het meisje tegen hem “en jij bent Xander”. Hoe weet je dat?” vroeg Xander.

“Ik heb het zojuist aan een van je vrienden gevraagd”, zei Nathalie.

“Oh… vandaar.”

Het gesprek ging over waar ze vandaan kwamen, welke hobby’s ze hadden, of ze vaak in deze discotheek kwamen enzovoorts.

Xander kwam uit Alkmaar en was nog nooit eerder in Cadzand geweest en Nathalie zei dat ze in Cadzand woonde.

Xander vond het een heel aangenaam gesprek en ze gingen weer naar binnen om nog wat te drinken en te dansen, totdat Nathalie tegen een uur of elf zei dat ze naar huis moest.

Xander vroeg of hij haar even mocht brengen en Nathalie vond dat goed.

Wim en Gert werden op de hoogte gebracht dat Xander even weg was om Nathalie naar huis te brengen en Xander en Nathalie stapten in de Deux-Chevaux van Xander en reden naar de voorstraat nummer 59, waar Nathalie woonde.

Na een korte afscheidszoen ging Nathalie naar binnen en reed Xander terug naar de discotheek.

Onderweg zag Xander dat Nathalie haar jas vergeten was en hij reed terug naar de voorstraat nummer 59 en belde aan om haar jas terug te geven.

Een man van in de 50 deed open en vroeg wat er was.

Xander antwoorde dat hij zojuist Nathalie naar huis gebracht had en dat ze haar jas vergeten was, waarbij hij de jas van Nathalie aan de man overhandigde, die haar vader bleek te zijn.

De man bij wie de verbazing op zijn gezicht te lezen was riep zijn echtgenote:” Ann! Ann! Kom eens!”

Een licht grijzende vrouw van middelbare leeftijd kwam de gang ingelopen en vroeg wat er was.

“Deze jongen komt de jas van Nathalie terugbrengen zegt hij”.

Vol ongeloof keek de vrouw Xander aan en pakte de jas uit de handen van haar man.

“H….H….Hoe kan dat”? Stamelde ze. Het is de jas van Nathalie! Dat is toch niet mogelijk”?

De man vroeg of Xander even binnen wilde komen, wat Xander deed en ze gingen met hun drieën aan tafel zitten.

Xander werd gevraagd hoe hij aan deze jas gekomen was en Xander vertelde van hun avond in de discotheek, hun gesprek en dat hij Nathalie naar huis gebracht had en dat ze haar jas vergeten was, reden waarom hij teruggekomen was om haar jas terug te brengen.

De vrouw die de moeder van Nathalie bleek te zijn, liep naar de dressoir en haalde daar een foto album uit.

Ze sloeg het album open en zei tegen Xander: ”Dit was onze Nathalie”. Op de foto’s stond Nathalie afgebeeld als kind, als lachende tiener en….

Er ging een schok door Xander heen. Dit kon toch niet waar zijn? Er stonden foto’s van Nathalie in het album van 2 jaar geleden toen Nathalie overleden was na een ernstig verkeersongeluk.

Foto’s van de kist met Nathalie er in, foto’s van de grafsteen.

Xander, beduusd en verward hoorde het verhaal aan van de ouders van Nathalie en hoe ze om het leven gekomen was na een fataal ongeluk.

Hoe hij haar deze avond ontmoet kon hebben was allen een raadsel maar het meest vreemde was voor allen wel het tastbare feit dat de jas van Nathalie bleek te zijn.

Als in een trance reed Xander terug naar de discotheek, riep zijn vrienden en vertelde dat hij niet lekker was en terug naar de camping wilde.

Bij het tentje aangekomen, vertelde hij zijn belevingen van deze avond tegen Wim en Gert.

Allemaal, zowel de ouders van Nathalie, alsook Xander, Wim en Gert, die Nathalie ook gezien hadden, bleven achter met vragen als:”hoe kan dat?”. “Hoe kan Xander weten dat het meisje Nathalie heette?”. “Hoe kan Xander weten waar het meisje woonde?”. “Hoe kan de jas van Nathalie in de auto echt van Nathalie zijn geweest?”

Kennelijk is er meer tussen hemel en aarde….

Posted on Leave a comment

Rootsriders

rootsriders2
rootsriders

Posted on Leave a comment

Dikke Lien

dikke lien

Dikke Lien

Een verhaal van Dre Welsuit

Gwendoline woonde in het dorpje Terhofstede in de gemeente Sluis in Zeeland, West Zeeuws Vlaanderen.

Haar ouders noemden haar vaak Lien en de paar vriendinnen die ze had noemden haar meestal GWEN.

ETEN

Lien werd opgevoed door haar ouders in een gezin waarin één ding het belangrijkste was, namelijk eten. Dik zijn werd door hun niet gezien als bezwaarlijk.

Haar vader was een grote man met een veel te dikke buik en haar moeder zag er op latere leeftijd uit als een beetje uitgezakte pudding. Het waren lieve mensen en goed voor hun enige kind, maar ze hadden een zeer ernstig minpunt en dat was eten.

Vaak werd Lien aangespoord om nog wat extra’s te eten tijdens de maaltijden, met de excuses als “zonde om het te laten liggen”, “dat kleine beetje kun je toch nog wel op” en “morgen is het niet meer goed en moeten we het in de vuilnisbak gooien”.

De Keto revolutie

Van kleins af aan werd Lien door haar ouders volgestopt met eten en snoep, ijs en andere lekkernijen omdat eten ook een van hun eigen favoriete bezigheden was en omdat haar ouders ook graag van alles en veel aten, wilden ze hun dochter daar ook dagelijks van laten genieten en Lien wist niet beter dan dat veel eten en snoepen, bij haar leven hoorde.

Op de lagere school werd ze wel eens gepest door klasgenootjes omdat ze dik was, maar deze pesterijen gingen nooit erg ver en ondanks dat kinderen onder elkaar nogal direct en cru kunnen zijn, schonk Lien er niet veel aandacht aan. Andere kinderen werden ook wel gepest omdat ze bijvoorbeeld lang waren of roodharig.

DE MIDDELBARE SCHOOL

Een kentering in haar leven kwam voor Lien, toen ze naar de middelbare school, het zwincollege in Oostburg ging.

Op de middelbare school viel ze natuurlijk direct op door haar enorme postuur en iedereen wist van dag een al wie Lien was.

Stoppen met lijnen

Haar klasgenootjes vielen wel mee, maar een groep meiden uit de hogere klassen dreef graag de spot met haar, aangevoerd door Ellen, Ellen was een van de meest populaire meiden op school uit havo-4. Ze zag er uit als een filmster en alle jongens zouden wel graag ‘iets’ met haar willen.

De groep van Ellen riep haar in het eerste schooljaar geregeld na met woorden als: dikzak, kamer olifant, bolle en meer van dat soort gemene woorden, tegen iemand met obesitas.

Lien’s beste vriendin An, waarmee ze over alles kon praten, zei verschillende keren tegen haar:”Gwen, je moet een klacht indienen bij de directrice”. Maar Lien geloofde niet zo in de directrice.

Wat haatte Lien de middelbare school iedere dag dat ze er heen moest. Niet voor het leren, want ze behaalde goede cijfers, maar wegens de andere leerlingen en waar ze nog wel het meeste een hekel aan had was gymnastiek. Niet omdat ze niet graag sportte maar haar klasgenootjes leken tijdens de gym heel anders te zijn dan gewoon in de klas.

Tijdens de gymnastiekles werd ze ook door haar klasgenootjes vaak stiekem uitgelachen.

Ze hoorde de opmerkingen wel, maar negeerde deze volledig.

DE KLAP

Op een dag gingen de pesterijen van Ellen iets te ver. Ellen hield een boterham vlak bij Lien’s gezicht en zei: “eet dan piggie, eet dan”, tot hilariteit van de groep meiden in de vriendengroep van Ellen.

Dit bleek de druppel die de emmer deed overlopen en Lien haalde uit.

Met haar vlakke hand sloeg ze Ellen tegen haar gezicht, met een kracht, voortkomende uit de steeds opgekropte woede. Ellen struikelde opzij en viel met haar hoofd aan de andere kant van de gang tegen de muur, waarna het bloed van haar voorhoofd in haar ogen liep. Onmiddellijk kwam er een reactie doorheen de hele school. “meidengevecht” ging het door de school en iedereen kwam toegestroomd om te zien hoe dit af zou lopen.

Ellen bleef enige tijd versuft liggen. Haar vriendinnen zagen toe met de schrik in hun ogen en Lien stapte rustig door de groep scholieren die zich verzamelt had in de gang en die allemaal uitweken voor haar en ging naar huis.

Afvallen met Nederland

De volgende dag werd ze uit de klas gehaald en naar de directrice gebracht.

De directrice had van het gevecht gehoord en vond dat dit niet kon op haar school.

Ze wist ook van de pesterijen door de leerlingen uit de hogere klassen naar Lien toe, maar ze had hier nooit aandacht aan geschonken, laat staan er iets aan gedaan.

Mensen zomaar slaan kon volgens de directrice niet, het was een schande en Lien werd een week van school gestuurd met de mededeling dat indien het nog eens zou gebeuren, dat ze dan voor altijd de toegang tot de school zou worden ontzegd.

Ellen, het ‘slachtoffer’ ging vrijuit.

Boos was An naar de directrice gestapt en had met een woedend rood hoofd verteld wat Lien al allemaal meegemaakt had met de groep van Ellen, maar de directrice bleef doof voor de voor Lien verschrikkelijke feiten.

De ouders van Lien die haar niet begrepen waren woest. Wat hadden ze voor een kind opgekweekt?

Zo iets hadden ze nooit van haar verwacht. Dit kon toch niet, waar haalde ze het vandaan om mede leerlingen zo te slaan. Lien werd dan ook door haar ouders nogmaals gestraft wegens haar gedrag en mocht dat jaar niet mee op de jaarlijkse schoolreis.

EENZAAMHEID

Vaak zat Lien op haar kamer te huilen om de pesterijen op school en om het onbegrip van haar ouders die geen enkel argument wilden horen over dik zijn.

De pesterijen op school waren wel opgehouden omdat iedereen op school nu met respect een stapje opzij deed als Lien er aankwam. Ook het groepje van Ellen durfde niet anders meer dan stiekem achter haar rug gniffelen. Verder durfden ook deze meiden niet meer te gaan.

KRACHT

Toen ze 20 was ging Lien het huis uit. Ze hield wel veel van haar ouders, maar ze vond dat haar leven moest veranderen en dat dat thuis niet kon.

Ze had een baan als notaris assistente, werk waarin ze goed was, maar ze wilde verandering.

Toen ze alleen woonde besloot ze om als eerste haar overgewicht aan te pakken en na overleg met de huisarts die haar problemen begreep, werd een maagband geplaatst, waardoor haar hongergevoel minder werd en waardoor ze minder ging eten. Ze kreeg een persoonlijke coach die haar hielp om nog meer af te vallen.

Met lotgenoten ging ze wandelen en hardlopen en na twee jaar woog ze de helft minder dan voorheen. Op de middelbare school had ze nog 140 kilo gewogen, nu woog ze nog maar 70.

Door het verlies aan gewicht was haar huid helemaal uitgerokken en opnieuw na overleg met de huisarts, werd een deel van de huid weggenomen, waardoor ze er na enige tijd vrij ‘normaal’ van postuur uitzag.

Lien zat om maar een vreemde uitdrukking in deze situatie te noemen, ‘veel beter in haar vel’.

Door haar ervaringen had ze een boek geschreven over haar ‘te dik zijn’ en dit boek had goede verkoopcijfers behaald, waardoor Lien het ook financieel wat beter kreeg.

Op een dag was ze Jeffrey tegen gekomen, een jongen van 25 jaar, die dezelfde problemen had gehad als haar met zijn overgewicht en die haar volledig begreep en alle emoties met haar deelde. Lien was smoorverliefd op hem geworden en al spoedig gingen ze samen wonen.

HET GELUK

Kings of Indigo

Doordat Lien wat financiële mogelijkheden gekregen had door haar boek, kon ze een winkel openen in kleding voor grote maten die bij veel vrouwen erg in trek was.

Soms vertelden vrouwen met overgewicht die haar boek nooit gelezen hadden, over hun problemen met kleding en zeiden ze dat Lien dat met haar figuur natuurlijk toch niet begreep.

Lien genoot volop van dat soort opmerkingen en deed dan maar alsof ze het niet begreep maar ze wist wel beter.

Ze was inmiddels 26 jaar, ze had een man, een eigen bedrijf, financiële mogelijkheden, kortom ze had haar leven op orde en voelde zich gelukkig.