Posted on Leave a comment

004 – De Marbuls

knikkers

De Marbuls

Een sprookje van Dre Welsuit

Wat veel mensen nog niet weten of nog niet echt begrepen hebben, is dat er meer leven is in de ruimte dan alleen op aarde. Het heelal is zo onmetelijk groot en er zijn zoveel sterren en planeten dat er meer is wat de mensen niet weten dan wat de mensen wél weten.

Een van de dingen die men inmiddels wel weet, is dat er ook op de maan leven is.

Op de achterkant van de maan, dus die kant van de maan die wij vanaf de aarde niet kunnen zien leeft een…. ja hoe moet ik het noemen, een stam, een volk, een gemeenschap? Ik weet niet hoe je deze groep marbuls noemt maar laat ons zeggen dat het een volk is.

Wat zijn marbuls eigenlijk?

Narbuls zijn wezens die lijken op knikkers. Ze zijn net zo rond en je hebt grote en kleine marbuls.

Een van de vreemde dingen aan marbuls is dat ze je altijd aankijken. Of je nu recht voor ze staat, achter hun, op opzij van hun, ze kijken je altijd recht aan. Ook als er een groep kinderen om hen heen staan, kijken ze alle kinderen tegelijk recht aan, wat wel bijzonder te noemen is. Als je marbuls vasthoudt lijkt het net of ze altijd lachen.

Hoe lang marbuls al leven op de maan, weet niemand, maar men vermoed dat ze er al duizenden jaren wonen.

Geregeld komen de marbuls naar de aarde toe om zich te vermaken, want het enige wat marbuls doen is spelen, zich vermaken en plezier hebben.

Mensen kunnen marbuls nooit bijhouden, zelfs met hun snelste vliegtuigen niet, omdat marbuls zich kunnen verplaatsen met de snelheid van de gedachte.

Wetenschappers weten dat geluid in de ruimte zich heel snel verplaatst en dat licht nog sneller gaat, maar de snelheid van de gedachte, is onmetelijk. Als een marbul denkt nu wil ik op Mars zijn dan is hij er ook, denkt hij nu wil ik op de zon zijn, dan is hij er ook. Marbuls zijn oersterk en kunnen overal tegen behalve tegen een ding…. namelijk azijn!

Als marbuls in aanraking komen met azijn vallen ze onmiddellijk stil en kunnen niets meer uit zichzelf doen, wat heel zielig is natuurlijk.

Het enige wat ze dan nog kan redden is water! Gewoon water uit de kraan of gewoon regen.

De marbuls moeten ook nooit doen wat hun ouders zeggen, ze hebben allemaal een eigen wil en doen wat ze willen, alleen of tezamen met andere marbuls.

Zo gebeurde het dat een groepje van 5 marbuls weer eens aan het spelen was op aarde. Ze waren eerst in New York geweest en hadden daar op het Vrijheidsbeeld gespeeld. Ze waren in de mond van het beeld gaan zitten en toen leek het net alsof het beeld aan het bellenblazen was. Daarna hadden ze nog wat gespeeld in de Sahara woestijn in Afrika en zandkastelen gebouwd en spelletjes gedaan zoals met zand naar elkaar gooien. Dit deden ze echter niet met handen want die hebben ze niet (die kunnen ze wel aan zichzelf denken hoor en dan hebben ze die wel) maar ze gooiden met groten machines waarin ze zichzelf veranderd hadden met grote bakken zand naar elkaar, zaten elkaar achterna, spoten elkaar midden in de Sahara nat en hadden weer een middag veel plezier.

Na de Sahara kwamen ze terecht in Nederland en wel in het plaatsje Schoondijke, in West Zeeuws Vlaanderen.

Ze waren aan het spelen op het water in de kreek achter de molen.

Een van de marbuls had zich veranderd in een bootje en de anderen zaten er in. Een andere marbul die in het bootje zat blies zo hard in het water dat het bootje met een enorme snelheid door het water schoot, net als een speedboot.

Omdat ze alles konden worden wat ze maar wilden, veranderden ze zichzelf om beurten in andere bootjes, zwemmers die op mensen leken, grote vissen en waterskieërs.

Een van hun geliefde spelletjes was om zich in plaats van ronde knikkers, te veranderen in vierkantjes. Een marbul kon wel uit duizend vierkantjes bestaan en met deze vierkantjes bouwden ze dan de mooie gebouwen, Flats, huizen, kerken wat ze maar wilden.

Als hun huis in elkaar viel door bijvoorbeeld de wind, dan veranderden ze onmiddellijk weer in een marbul en als ze tegen elkaar op botsten dan hadden ze ook nooit pijn. Het was zelfs zo dat ze vaak opzettelijk tegen elkaar aanvlogen in de gedaante van een knikker, een vierkant een driehoek, wat ze maar wilden en daarmee hadden ze ook weer veel plezier.

Na het spelen op de kreek achter de Molen van Schoondijke lagen ze even lekker uit te rusten in het gras vlak bij het huis van een van de mensen van Schoondijke. Ze waren zo moe dat ze allemaal in slaap gevallen waren.

Boek een Autovakantie bij Solmar!

De man die daar woonde was het onkruid aan het wieden in zijn tuin die aan de kreek lag. En om het onkruid waar hij moeilijk bij kon komen weg te doen, gebruikte hij azijn. Als hij azijn sproeide over het onkruid, dan was het binnen enkele dagen weg en was zijn tuin weer mooi.

Natuurlijk had deze man niet gezien dat er vlakbij de kreek marbuls lagen te slapen.

Hij kwam langs met zijn tuinsproeier en spoot azijn over het gras en…. over de Marbuls!

Top aanbieding: 5 nummers € 18,95

Nou wisten jullie al dat marbuls niet tegen azijn kunnen en de vijf marbuls veranderden dan ook ter stond in gewone knikkers. Ze konden alleen nog met elkaar praten, niet met mensen want ze konden zich ook niet meer veranderen in wat ze maar wilden.

“Hoe moeten we dit nu oplossen,” zeiden ze tegen elkaar? Want ze wisten niet wat ze moesten doen om weer een gewone marbul te worden. Honger of dorst hadden ze niet want ze aten en dronken nooit om te kunnen leven. Dat hadden ze wel eens voor de lol gedaan maar nu konden ze helemaal niks meer.

‘s Avonds op de achterkant van de maan werden de ouders van deze marbuls erg ongerust want hun kinderen waren niet teruggekomen en waar moesten ze zoeken? Het gebeurde bijna nooit dat kinderen niet op tijd thuis waren om te gaan slapen. Zoeken was voor de ouders onbegonnen werk want ze konden op mars zijn, op venus of pluto, de aarde of op welke planeet of ster dan ook om te gaan spelen.

Natuurlijk gingen alle marbuls helpen zoeken maar het was heel moeilijk om ze te vinden.

Twee dagen lagen de marbuls al in het gras bij de kreek in Schoondijke toen het plotseling hard begon te waaien en te regenen. De molen draaide hard in de wind.

De regen viel met bakken neer en dat was natuurlijk het geluk voor de marbuls.

Door de vele regen werd het azijn van hun  lijfjes  afgespoeld en de eerste die weer kon bewegen veranderde zich in een grote hand en spoelde met het water uit de kreek zijn vriendjes af.

Toen ze allemaal weer gewone marbuls waren zijn ze vliegensvlug terug naar de achterkant van de maan gegaan en wat waren hun ouders blij dat ze weer veilig terug waren!

De les die kinderen hieruit zouden kunnen leren is dat, als ze ooit spelen met knikkers, dan moeten ze die eerst goed afspoelen met water, zodat ze schoon zijn en het kan gebeuren dat het geen gewone knikkers zijn maar marbuls die terug willen naar de achterkant van de maan.

En hoe kun je nou zien of je knikkers hebt of marbuls zul je je afvragen.

Wel dat is heel gemakkelijk. Een knikker ligt gewoon in je hand of op tafel of waar dan ook en daar is niets bijzonders aan maar een marbul kijkt je altijd recht aan waar je ook bent!

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments