Posted on Leave a comment

003 – De Huilbaby

huilbaby

De Huilbaby 

Een anekdote van Dre Welsuit

Ede, juli 1995

Het was midden in de zomer, met 38 graden en geen wind, bloedheet.

Werner, de baby van een half jaar lag lekker in zijn wiegje te slapen.

Papa en mama zaten buiten in de schaduw, een beetje te lezen, te praten over van alles en nog wat en na de koffie en thee nog vele glazen water en af en toe een glas limonade te drinken.

Toen werd plotseling de stilte doorbroken door Werner, die begon te huilen.

Mama pakte hem uit de wieg en wiegde hem heen en weer om hem te troosten, echter zonder resultaat.

Wernertje bleef maar huilen en huilen.

Papa en mama werden na een tijdje toch wel wat ongerust, wat moesten ze doen? Had Werner honger?

Zijn flesje pap lustte hij niet dus dat was niet waarschijnlijk.

Zou hij ziek zijn? Natuurlijk kon een baby van een half jaar oud niet vertellen wat er aan de hand was.

Mama dacht na wat er die dag allemaal gebeurd was. Ze had de boel gestoft, eten klaargemaakt en zelf een broekje voor Werner genaaid, allemaal voor haar geen bijzondere dingen.

Werner was gewassen en had pas een schone luier aan gekregen en zag er topfit uit met de rode bolle wangetje die hij had.

Tot een paar uur geleden was er met Werner niets aan de hand en was hij een leuke levenslustige baby.

Werner brulde de hele buurt bij elkaar, was dan weer 2 minuten stil en begon dan opnieuw onbedaarlijk te huilen.

Dit ging zo al enkele uren door en de bezorgde ouders hadden allebei al eens naar hun eigen ouders gebeld om te vragen wat er mogelijk aan de hand zou kunnen zijn.

De grootouders wisten uiteraard ook niet vanaf afstand een diagnose te stellen en hadden de gebruikelijke checklist doorgenomen.

  1. Wat heeft hij gegeten
  2. Zou hij last van de warmte hebben
  3. Moet hij hoesten
  4. Heeft hij overgegeven

en nog meer van dit soort vragen werden door de ouders beantwoord, waarna iedereen met het raadsel achterbleef, waarom de baby huilde.

In de namiddag besloten de ouders om toch maar eens bij de dokter langs te gaan want het gedrag van hun baby was voor hun toch zeer verontrustend en een dokter weet vaak meer over mogelijke oorzaken.

Bij de dokter aangekomen, na een tijdje in de wachtzaal te hebben gezeten werden ze binnengeroepen met hun Werner die nog steeds aan het huilen was.

Papa en Mama deden uitvoerig verslag van wat er overdag allemaal gebeurd was, wat Werner

allemaal gegeten had enzovoort.

“O.K.” zei de dokter, ik zal hem eens onderzoeken.

De baby werd uitgekleed en mocht zijn luier aanhouden terwijl de dokter met zijn stethoscoop luisterde naar de longen en het hartje.

Er werd aan de armpjes en beentjes getrokken en diverse andere tests gedaan, maar Werner bleef in dezelfde frequentie huilen en huilen.

“Goed” zei de dokter teken de mama van Werner, “Wilt u zijn luier eens uitdoen dan zoeken we verder”!

Toen zag de dokter meteen wat er aan de hand was. Werner had een klein wondje aan zijn bovenbeen en dat kwam door….

Mama wist het meteen…., toen ze het broekje voor Werner gemaakt had, had ze daarvoor een hoop spelden gebruikt en die uiteraard nadat het klaar was, terug in de doos gedaan.

Waarschijnlijk was er een speld aan haar kleren blijven hangen en die was tijdens het verschonen in de luier van Werner gevallen.

Deze speld prikte bij iedere beweging van de baby, steeds weer in zijn been.

Nadat zijn luier uitgedaan was, stopte Werner meteen met huilen en begon naar de dokter te lachen, alsof hij dankbaar was dat de dokter het euvel verholpen had.

De dokter moest hartelijk om het voorval  lachen.

Papa en Mama die inmiddels een hoofd had dat zo rood was als een tomaat, zijn daarna snel naar huis gegaan en hebben over het voorval nooit meer met iemand gesproken.

Natuurlijk willen jullie graag weten wie de ouders waren maar…

Nee…. wij waren het niet zelf maar euh….

Dit valt nu eenmaal onder het schrijversgeheim!

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments